dziś jest środa, czerwiec
po przeczytaniu postów o postpolio na forach i problemach z adminem na ipon postanowiłam założyć bloga dla nas,
nas, czyli pps- ców (brzmi jak partia)
bo jesteśmy post-polio-syndrom-owcami
a tu jakieś owce
mimo problemów z nazwą zapraszam dp wspólnego pisania
bloga POST POLIO SYNDROM
http://postpoliosyndrom.blogspot.com/
PROPONUJĘ WSPÓLNE PISANIE BLOGA O POWTÓRCE Z ROZRYWKI
ZESPÓŁ- SYNDROM POST POLIO (PPS)
CZYLI BLOG PÓŻNYCH SKUTKÓW PRZEBYCIA H14 poliomyelitis anterior acuta
***
dziś czytałam wpisy na forumach vel forach
żądzą nami adminy
a tu możemy rządzić sami
***
zasada jest prosta- chętni do bycia współautorami bloga powinni mi podać swojego meila- wpiszę go do uprawnionych - i już się nie martwię- o adminowanie
ta emalia autora jest równocześnie kluczem/hasłem do pisania tego bloga (ale muszę ją wpisać do uprawnionych)
widzę sens w założeniu tego jako wspólnego bloga o post polio
mam nadzieję, że pomożemy sobie nawzajem
a jako grupa wywalczymy
oficjalne uznanie PPS jako jednostki chorobowej
oraz model kompleksowego leczenia
zachecam do wspólpracy
Barbara 1954 z polio od 1955
b54_55@NOSPAM.gazeta.pl
spontaniczny wpis nr1;
http://forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=488&w=72119687&v=2&s=0
środa, 18 czerwca 2008
POST POLIO pod 13
urodziłam się 1954
zachorowałam w 11 miesiącu życia -właśnie kiedy sobie zaczęłam chodzić
1955
i tak jak Wy, żyłam jakoś
i tak jak u Was, w wieku "dojrzałym" pojawiły się dolegliwości podstępnie
neurolożka (zaprzyjaźniona)uśmiechała się z tej mojej opowieści, że w necie piszą o zespole post polio
nie, taka jednostka chorobowa nie istnieje w Polsce itd
tp było dobrych kilka lat temu
wracam niechętnie to tego tematu, bo jest coraz gorzej...
zachorowałam w 11 miesiącu życia -właśnie kiedy sobie zaczęłam chodzić
1955
i tak jak Wy, żyłam jakoś
i tak jak u Was, w wieku "dojrzałym" pojawiły się dolegliwości podstępnie
neurolożka (zaprzyjaźniona)uśmiechała się z tej mojej opowieści, że w necie piszą o zespole post polio
nie, taka jednostka chorobowa nie istnieje w Polsce itd
tp było dobrych kilka lat temu
wracam niechętnie to tego tematu, bo jest coraz gorzej...
Choroba Heinego-Medina (poliomyelitis, wirusowe zapalenie rogów przednich rdzenia kręgowego, H14)
Choroba Heinego-Medina (poliomyelitis, wirusowe zapalenie rogów przednich rdzenia kręgowego, H14)
— wirusowa choroba zakaźna wywoływana przez wirus polio (wirus zapalenia rogów przednich rdzenia kręgowego).
Nazwa tej choroby wywodzi się od nazwisk dwóch uczonych, którzy tę chorobę opisali: Jakob Heine (w roku 1840 jako porażenie dziecięce)
i Karl Oskar Medin (w roku 1890 jako ostrą chorobę zakaźną).
Do XIX w. występowała sporadycznie, później nastąpiła pandemia, obejmująca głównie półkulę północną. Liczba zachorowań drastycznie spadła po wynalezieniu skutecznych szczepionek.
Do organizmu wirus dostaje się drogą fekalno-oralną, a potem przez nabłonek jelit, gdzie się replikuje. Czas inkubacji to 9 do 12 dni. Następnie atakuje pobliskie węzły chłonne i układ krwionośny. Jest to wiremia pierwotna. Na tym etapie może dojść do wytworzenia przeciwciał, co hamuje rozwój zakażenia. Jest to tzw. zakażenie poronne. U osób, które nie opanowały pierwotnej wiremii, występuje wiremia wtórna, która jest znacznie bardziej nasilona. Wirusy rozprzestrzeniają się po całym organizmie. Receptory dla nich znajdują się w wielu komórkach, w tym w komórkach ośrodkowego układu nerwowego głównie rogów przednich rdzenia kręgowego, rdzenia przedłużonego i mostu.
Przebieg choroby jest różny, od łagodnego do śmiertelnego:
przebieg bezobjawowy – tak przebiega większość zakażeń poliowirusami.
zakażenie poronne – występują objawy nieswoiste
aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych (nazywane "jałowym") – występuje u około 1% zakażonych. Zapalenie ustępuje samoistnie i zwykle nie daje powikłań.
postać porażenna – rozwija się u około 0,1% zakażonych:
postać rdzeniowa – charakteryzuje się porażeniami wiotkimi. Wirus atakuje motoneurony α. Powstałe porażenie jest zwykle asymetryczne. Zaatakowane są zwykle motoneurony grup mięśni proksymalnych (dystalne rzadziej) i kończyn dolnych (górne czasem też). Mięśnie unerwiane przez zaatakowane neurony z czasem zanikają (jest to wynik braku troficznego wpływu acetylocholiny). W przypadku polimyelitis utrata czucia zdarza się wyjątkowo rzadko, z tego powodu ten objaw z reguły wyklucza zakażenie poliowirusem.
postać opuszkowa – częstsza u dorosłych niż u dzieci. W tej postaci wirus atakuje struktury podstawy mózgu w tym jądra nerwów czaszkowych oraz ośrodek oddechowy i ośrodek krążenia w rdzeniu przedłużonym. Stanowi ona bezpośrednie zagrożenie życia.
postać opuszkowo-rdzeniowa – obejmuje zarówno rdzeń kręgowy i opuszkę (podstawę) mózgu. Rokowanie jest bardzo złe.
zapalenie mózgu – bardzo rzadkie, ale zwykle śmiertelne.
zespół poporażenny – tzw. zespół post-polio, występuje po 25-30 latach u 20-30% osób z przebytym porażeniem. Przyczyna nie jest poznana, ale zaobserwowano, że:
choroba obejmuje głównie mięśnie poprzednio względnie zaoszczędzone,
choroba postępuje na tyle wolno, że nie prowadzi do wyraźnego upośledzenia czynności mięśni.
Pierwszą skuteczną szczepionką przeciwko polio była szczepionka Koprowskiego – podawana była doustnie i zawierała atenuowanego wirusa. Została wyparta przez szczepionkę Sabina.
Obecnie stosuje się dwie szczepionki, są to:
szczepionka Salka (w literaturze anglosaskiej IPV – Inactivated Poliovirus Vaccine) – zawiera zabite wirusy podawane pozajelitowo (iniekcja). Wywołuje tylko odpowiedź ogólnoustrojową, wirusy nie kolonizują nabłonka jelit i nie pobudzają produkcji odpowiedniej Ig A.
szczepionka Sabina (w literaturze anglosaskiej OPV – Oral Poliovirus Vaccine, w zależności od ilości typów wirusa (I, II lub III) rozróżnia się: mOPV – monovalent OPV lub tOPV – trivalent OPV)- jest to szczepionka zawierająca żywe, atenuowane wirusy. Jest podawana doustnie.
Terminologia
Istnieje kilka sposobów zapisu nazwy tej choroby. Prawidłowa nazwa to wirusowe zapalenie rogów przednich rdzenia kręgowego lub łacińska poliomyelitis. Nazwy przestarzałe i potoczne to:choroba Heinego i Medina;choroba Heinego-Medina;polio;paraliż dziecięcy;nagminne porażenie dziecięce
Historia
1938 Kampania zbierania darów „March of Dimes” (marsz dziesięciocentówek) na badania nad chorobą, zainicjowana przez Franklina D. Roosevelta, prezydenta USA.
1947 Hilary Koprowski rozpoczyna badania nad polio
1948 Jonas Salk identyfikuje trzy szczepy zarazka polio
1950 27 lutego szczepionka Hilarego Koprowskiego zostaje podana po raz pierwszy
1952 Wynalezienie przez dr. Salka szczepionki
1955 Pierwsza kampania szczepień w USA
1961 Albert Sabin opracowuje szczepionkę doustną
Ciekawostki
Nosicielami polio są lub byli m.in. znana polska działaczka humanitarna Janina Ochojska oraz czterokrotny prezydent USA Franklin Delano Roosevelt.
HASLO
p18e47X4
— wirusowa choroba zakaźna wywoływana przez wirus polio (wirus zapalenia rogów przednich rdzenia kręgowego).
Nazwa tej choroby wywodzi się od nazwisk dwóch uczonych, którzy tę chorobę opisali: Jakob Heine (w roku 1840 jako porażenie dziecięce)
i Karl Oskar Medin (w roku 1890 jako ostrą chorobę zakaźną).
Do XIX w. występowała sporadycznie, później nastąpiła pandemia, obejmująca głównie półkulę północną. Liczba zachorowań drastycznie spadła po wynalezieniu skutecznych szczepionek.
Do organizmu wirus dostaje się drogą fekalno-oralną, a potem przez nabłonek jelit, gdzie się replikuje. Czas inkubacji to 9 do 12 dni. Następnie atakuje pobliskie węzły chłonne i układ krwionośny. Jest to wiremia pierwotna. Na tym etapie może dojść do wytworzenia przeciwciał, co hamuje rozwój zakażenia. Jest to tzw. zakażenie poronne. U osób, które nie opanowały pierwotnej wiremii, występuje wiremia wtórna, która jest znacznie bardziej nasilona. Wirusy rozprzestrzeniają się po całym organizmie. Receptory dla nich znajdują się w wielu komórkach, w tym w komórkach ośrodkowego układu nerwowego głównie rogów przednich rdzenia kręgowego, rdzenia przedłużonego i mostu.
Przebieg choroby jest różny, od łagodnego do śmiertelnego:
przebieg bezobjawowy – tak przebiega większość zakażeń poliowirusami.
zakażenie poronne – występują objawy nieswoiste
aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych (nazywane "jałowym") – występuje u około 1% zakażonych. Zapalenie ustępuje samoistnie i zwykle nie daje powikłań.
postać porażenna – rozwija się u około 0,1% zakażonych:
postać rdzeniowa – charakteryzuje się porażeniami wiotkimi. Wirus atakuje motoneurony α. Powstałe porażenie jest zwykle asymetryczne. Zaatakowane są zwykle motoneurony grup mięśni proksymalnych (dystalne rzadziej) i kończyn dolnych (górne czasem też). Mięśnie unerwiane przez zaatakowane neurony z czasem zanikają (jest to wynik braku troficznego wpływu acetylocholiny). W przypadku polimyelitis utrata czucia zdarza się wyjątkowo rzadko, z tego powodu ten objaw z reguły wyklucza zakażenie poliowirusem.
postać opuszkowa – częstsza u dorosłych niż u dzieci. W tej postaci wirus atakuje struktury podstawy mózgu w tym jądra nerwów czaszkowych oraz ośrodek oddechowy i ośrodek krążenia w rdzeniu przedłużonym. Stanowi ona bezpośrednie zagrożenie życia.
postać opuszkowo-rdzeniowa – obejmuje zarówno rdzeń kręgowy i opuszkę (podstawę) mózgu. Rokowanie jest bardzo złe.
zapalenie mózgu – bardzo rzadkie, ale zwykle śmiertelne.
zespół poporażenny – tzw. zespół post-polio, występuje po 25-30 latach u 20-30% osób z przebytym porażeniem. Przyczyna nie jest poznana, ale zaobserwowano, że:
choroba obejmuje głównie mięśnie poprzednio względnie zaoszczędzone,
choroba postępuje na tyle wolno, że nie prowadzi do wyraźnego upośledzenia czynności mięśni.
Pierwszą skuteczną szczepionką przeciwko polio była szczepionka Koprowskiego – podawana była doustnie i zawierała atenuowanego wirusa. Została wyparta przez szczepionkę Sabina.
Obecnie stosuje się dwie szczepionki, są to:
szczepionka Salka (w literaturze anglosaskiej IPV – Inactivated Poliovirus Vaccine) – zawiera zabite wirusy podawane pozajelitowo (iniekcja). Wywołuje tylko odpowiedź ogólnoustrojową, wirusy nie kolonizują nabłonka jelit i nie pobudzają produkcji odpowiedniej Ig A.
szczepionka Sabina (w literaturze anglosaskiej OPV – Oral Poliovirus Vaccine, w zależności od ilości typów wirusa (I, II lub III) rozróżnia się: mOPV – monovalent OPV lub tOPV – trivalent OPV)- jest to szczepionka zawierająca żywe, atenuowane wirusy. Jest podawana doustnie.
Terminologia
Istnieje kilka sposobów zapisu nazwy tej choroby. Prawidłowa nazwa to wirusowe zapalenie rogów przednich rdzenia kręgowego lub łacińska poliomyelitis. Nazwy przestarzałe i potoczne to:choroba Heinego i Medina;choroba Heinego-Medina;polio;paraliż dziecięcy;nagminne porażenie dziecięce
Historia
1938 Kampania zbierania darów „March of Dimes” (marsz dziesięciocentówek) na badania nad chorobą, zainicjowana przez Franklina D. Roosevelta, prezydenta USA.
1947 Hilary Koprowski rozpoczyna badania nad polio
1948 Jonas Salk identyfikuje trzy szczepy zarazka polio
1950 27 lutego szczepionka Hilarego Koprowskiego zostaje podana po raz pierwszy
1952 Wynalezienie przez dr. Salka szczepionki
1955 Pierwsza kampania szczepień w USA
1961 Albert Sabin opracowuje szczepionkę doustną
Ciekawostki
Nosicielami polio są lub byli m.in. znana polska działaczka humanitarna Janina Ochojska oraz czterokrotny prezydent USA Franklin Delano Roosevelt.
HASLO
p18e47X4
Subskrybuj:
Posty (Atom)
